چند روزیه که دستام تیر می کشه ،یه حس سرد فلزی که از انگشتام بیرون می زنه وبه سمت سرم نشونه میره .. بنگ بنگ ..تجزیه داره شروع میشه . تجزیه ای که فقط خودت می فهمی وحسش می کنی نه هیچ کس دیگه . شاید از سر انگشتاییکه جیغ می کشن و ترک می خورن و کم کم به ذرات ماسه ای برمی گردن که ازشون شکل گرفته بودی . یا از سردی محتوم بطن بافتهای کاغذیت که مچاله شدن وتو سطلهای زباله خمیر شدن . خوب که تمرکز کنی لحظه تقسیمتو به یاد میاری . تقسیم سلولی مکرری که در تمام بدنها به یک شکل آغازمیشه و با ذرات شن و خون به تو تبدیل میشه . به من . وبه هر موجود دیگه ای که رو دوتا پا راه میره و از یه سوراخ می بلعه و از سوراخ دیگه ای پس میده من اما می خوام ببلعم وبه جای بیرون دادن بالا بیارم همه چیو ! بالا میارم و خودمو تکرار می کنم تو یاخته های هم شکلی که فریبت می دن با شکلهای تازه : کبد ،کلیه ، شش، قلب . قلبم تیر می کشه ،با یه کمون که کشیده میشه به سمت همه تفاوتهایی که به زور می خواین به خوردم بدین . نه، من همونم . همون سلول دیپلوئیدی که بالاخره قادر به ادامه حیات شدم . قبل تر ازاون ،سلول هاپلوئیدی که تا ترکیب نشم زنده نمی مونم . من تک تخمکم . تک اسپرمی که در تلاش شناسایی رسپتورهای تخمک ناموفق عمل می کنه و بعد از چند ساعت از بین میره . من لحظات پیش از استحاله ام . من ادامه تقسیم میوزی بعد از مرحله جنینی نمی شم . من سر باز می زنم از ادامه این حیات تحمیلی. سرطان می شوم در تکثیری خارج از برنامه . تکثیر می شوم در رقصی سرگیجه آور که از چهارده روز می گذرد و به چهارده ماه می کشد . خون می شوم، شتک می زنم بر زمان تقسیم . سرطان می شوم در خیابانها ،صوت می زنم بر سر چهارراهها . ایست می شوم در سبزی چراغهای رانندگی . متوقفم کن پلیس !بیا .

پتک می شوم بر فراز دیوارهای شهر .چمباتمه می زنم در زانوان کارتن خوابهای زیرپل ، منتشر می شوم در رگهای بزرگراه و سرک می کشم به سرنگ های فراموشی ... هسته می شوم ، گیر می کنم در حلقوم راکتورهای اتمی ،وقتی تو هنوز تاب می خوری از گیجی ات در روسپیگری دیوانه ء من ،تقسیم سلولیم را آغاز می کنم در گستاخی روسپی شهر افسارگسیخته . زنانه ؟ مردانه ؟ نه !تنانه می زایمت درد! تنانه با یاخته های منکسر در خیابانها که تومور پلیس دارند و تکرار مدور نور سرخی اند که تاب می خورد در قانون زدگی رایگان در زیرگذرها ... مغز می شوم ،طحال ، روده ، ودستی که بر بدنم راه می رود تا برجستگی رگی که جواب نمی دهد و صووووووووووووت می کشد پلیس در انکسار تنم که آلوده می کند شهر را تکرار سلولیش ، تیغ می شوم بر نبض تپنده تنت که میدان شده است بر تن شهر دراز کشیده ،لوندی می کند در این حراج بی تاریخ ! پیراهنی آتشین می شوم بر لوله های نفتی رها شده بر پیکر شهر ...

شهر سوخته ...